TO SHOW YOUR WEAKNESS IS TO MAKE YOURSELF VULNERABLE. TO MAKE YOURSELF VULNERABLE IS TO SHOW YOUR STRENGTH.

Een open brief aan iedereen die het wel of niet wil lezen. 

My 2 cents on being real on social media. 

WHY WOULD YOU TRY TO FIT IN WHEN YOU WERE BORN TO STAND OUT?

Misschien boeit dit niemand een hol maar ik voel dat ik het kwijt wil, dus dat doe ik aan de hand van deze blogpost. Het lekker online smijten. Zoals ik dat met alles doe. Volgens sommigen te vaak, te veel. Volgens anderen te weinig. 


YOU WILL NEVER INFLUENCE THE WORLD BY TRYING TO BE LIKE IT.

Ik vat nog even samen voor degene die niet weten wat het uitgangspunt is van mijn social media. Al sinds ik 13 jaar was, ben ik hooked. Ik deelde teksten van liedjes of schreef ze zelf en plaatste ze op ‘noxa’. Mijn uitlaatklep. Alles wat ik voelde ventileerde ik op die manier. Toen kwam Facebook en heb ik waarschijnlijk veel vrienden ge-entertained met mijn Facebook statussen. Instagram volgde. YouTube was next. Al 6 jaar lang deel ik mijn leven online. Met vreemden. The ups en the downs. The raw & unfiltered. Mezelf tonen, blootleggen. In tekst of op beeld. Ondertussen explicieter, eerlijker en oprechter dan ooit. Ik blijf het doen voor mezelf. Als ik ooit voel dat dit verandert, dan stop ik ermee. Dat ik er ondertussen heel wat mensen mee bereik, maakt het soms trickier. Ik stoot vaak op controverse. Niet iedereen is ermee akkoord dat je zomaar alles online “gooit”. Maar als je een eerlijk beeld wil scheppen van wat het is als heel onperfecte, zoekende twintiger – dan kunnen het onmogelijk alleen mooie momenten zijn. Lachen, ontroostbaar huilen, op uw bek gaan, weer rechtkrabbelen, het hoort er allemaal bij. We maken het allemaal mee. We delen het alleen niet allemaal. Dat hoeft ook niet. Maar ik wil graag losbreken van het idee dat we allemaal een leven leiden waarin successen elkaar opvolgen. 

PEOPLE WILL LOVE YOU. PEOPLE WILL HATE YOU. AND NONE OF IT WILL HAVE ANYTHING TO DO WITH YOU.

Gisteren plaatste ik een story: “Wat ook weer typisch was… Ik deed geen onderbroek aan, want zelfs zo 1 zonder naadjes kon je zien in mijn kleed. En ik dacht nog: wat is het ergste dat er kan gebeuren? – Toen ik op het wc zat en mijn maandstonden kreeg, wist ik het plots. #FML”

Enkele vriendinnen vonden het ‘erover’ dat ik dit deelde. Het feit dat ik geen onderbroek aan had en/of dat ik zei dat ik mijn maandstonden kreeg. Too much info. Ook in mijn DM een paar berichten met op kop dit: “wtf kind who cares”. Van iemand die me niet eens volgt. (Ik kreeg ook minstens 50 berichten van mensen die het hilarisch vonden en velen die zeiden van waw, dit is exact de reden waarom ik u volg; bedankt voor je eerlijkheid etc.) 

I AM NOT OTHER PEOPLE’S OPINION ABOUT ME.

In de eerste plaats wil ik zeggen dat ik TOTAAL (!) GEEN (!) probleem heb met mensen die rechtstreeks hun mening tegen mij zeggen. Ook niet met alle mensen die het ‘achter mijn rug’ doen trouwens – I can’t be for everyone. En ik vind het net goed dat er af en toe eens iets rechtstreeks bij mij terecht komt. It’s always food for thought. Het houdt me alert.

Ten tweede wil ik zeggen dat er NIETS maar dan ook NIETS mis is met het feit dat je een andere mening of visie hebt als mij. Op social media. Op het leven. Op welke kleur wc papier jij u gat mee wil afkuisen.

Ten derde weet ik ook dat het super normaal is dat er altijd “haters” gaan zijn.

Ten vierde doe ik dit niet om sympathie te krijgen of iets anders van die aard. Dat is leuk maar dat heb ik niet nodig.


Het zette me wel weer aan het denken. Het onderwerp “social media” an sich houdt me enorm bezig. Wat zetten we erop, hoe vormt het ons beeld van de realiteit, hoe groeien jongeren tegenwoordig op, hoe bepaalt het ons leven.

LIFE ISN’T YOURS IF YOU CONSTANTLY CARE WHAT OTHERS THINK.


Ik stond zelf achter die story. Ik vond het hilarisch. Dat ik dat meemaakte. Want dat zijn echt zo van die Laurentine-situaties, of zo voelt het althans – dat ik altijd degene/enige ben die zo van die dingen meemaakt. Tot ik het deel. Dan krijg ik ineens een arsenaal van berichten voor wie het heel herkenbaar is. En dan blijkt dat we heel vaak dezelfde dingen meemaken, voelen, ervaren. Maar zolang niemand ermee naar buiten komt, weten we het niet van elkaar. 


Ik zet me hier snel over en voel me maar heel even persoonlijk aangevallen maar de frustratie die ik voel is vooral omdat ik het erg vind dat er nog steeds zo’n taboe rust op heel veel zaken. Je maandstonden krijgen is de normaalste zaak van de wereld. Een blessing zelfs – want zonder dat, zouden we geen kindjes kunnen maken. Het is een teken dat ons lichaam gezond is en werkt. En helaas is dit zelfs niet voor iedereen vanzelfsprekend. We moeten ons hier niet voor schamen.

Ik zeg dus niet dat iedereen massaal zo’n content online moet gooien; ieder kiest wat hij of zij deelt. Maar ik heb een platform en daarop deel ik (een heel groot deel van) mijn leven. Ik wil oprechte, eerlijke, soms gênante en hopelijk herkenbare verhalen delen. Mensen doen lachen, huilen, nadenken, motiveren en wie weet zelfs inspireren.
Ik stel me vaak heel kwetsbaar op, daar ben ik me van bewust – zeker op momenten dat je zo’n berichten krijgt. Wat mij in het algemeen ‘boos’ maakt is dat het uiten van je gevoelens, emoties, spreken over taboe-onderwerpen en soms gewoon jezelf zijn – nog steeds zo scheef bekeken wordt. Dingen die bij het leven horen, horen blijkbaar volgens sommigen niet in het openbaar. Horen niet online.

IT’S BETTER TO WALK ALONE THAN WITH A CROWD GOING IN THE WRONG DIRECTION.

Een positieve beweging is dat er steeds meer gejuicht wordt als mensen “real” foto’s posten. Cellulite, striae, dubbele kin foto’s, puisten, “vetjes”… Dat is het teken dat het een verademing is voor mensen om te zien dat niemand perfect is.
Wat ik soms nog mis is real “talk”. Persoonlijke verhalen, eerlijke gevoelens, mensen die ongegeneerd zichzelf zijn. Opdat anderen zich hier ook gesterkt in voelen. Want ja het is fucking normaal dat je met een psycholoog gaat praten. Ja het is ok dat je hart gebroken werd. Ja het is perfectly fine dat je niet elke dag zin hebt in het leven.  

Dus is het NODIG dat ik deel dat ik mijn maandstonden kreeg toen ik geen onderbroek aan had? Is het nodig dat ik deel dat ik uitzinnig gelukkig ben en dans in mijn badkamer? Is het nodig dat ik een foto deel van mijn gebroken neus? Is het nodig dat ik mij neerzet en mijn “vetrollen” toon? Is het nodig dat ik deel hoe kut mijn dag was? Is het nodig dat ik huil voor de camera? Is het nodig dat ik film terwijl ik loop met mijn hond en net op die moment keihard uitschuif in een plas en het toch online zet? Is het nodig dat ik schrijf over mijn dating life? Is het nodig dat ik vertel hoe ik niet wist of ik ooit weer de motivatie ging vinden om ’s ochtends uit mijn bed te komen? Is het nodig dat ik toon hoe mijn gezicht vol puisten staat? Is het nodig dat ik mijn volgers vertel hoe graag ik mijn vriendinnen zie?  

Is het nodig om “unapologetically myself” te zijn?

Ik denk van wel. Ik denk dat we meer nood hebben aan echte mensen. Ik denk dat we allemaal echte mensen zijn maar dat we dit te weinig tonen. Ik denk dat het belangrijk is om taboe’s te doorbreken. Ik denk dat het belangrijk is om dingen bespreekbaar te maken. Ik denk dat het belangrijk is dat iedereen zichzelf kan zijn. Ik denk dat het belangrijk is om hierover te communiceren. Ik denk dat het belangrijk is dat iedereen zich veilig voelt. Online en offline.

Die omgeving komt er enkel en alleen wanneer we real life – happy, sad & ook random moments – meer doortrekken online.
Ieder zijn ding natuurlijk. Dit is geen pleidooi voor mensen om massaal hun leven online te gooien. Verre van. Sommige mensen houden nu eenmaal van hun privé. En andere niet. Het zou alleen jammer zijn als we het wel willen doen maar niet durven. Als we wel willen delen hoe we ons voelen maar het niet doen uit angst voor wat anderen zouden zeggen. Als we onszelf inhouden om te roepen en schreeuwen hoe gelukkig we zijn of om door onze knieën te zakken van verdriet. 

YOU WILL BE TOO MUCH FOR SOME PEOPLE. THOSE PEOPLE AREN’T YOUR PEOPLE.


Ik zou het erg vinden als we onszelf klein houden. Ik zou het erg vinden als eender wie ooit het gevoel heeft “te veel” te zijn. Er bestaat niet zoiets als “te veel” jezelf zijn. Er is nooit een “te veel” aan emoties.

Helaas leven we in een samenleving die niet liever wil dan dat je binnen de lijntjes kleurt en vooral niet “té anders” bent. Er zou maar eens iemand zich ongemakkelijk moeten voelen.

BE WHO YOU ARE AND SAY WHAT YOU MEAN. BECAUSE THOSE WHO MIND DON’T MATTER AND THOSE WHO MATTER DON’T MIND.

De commentaar die ik ook vaak krijg is dat het voor “aandacht” is. Dat ik mensen wil shockeren. 

– Toen ik mijn neus verbrijzelde, durfde ik me niet bewegen. Ik stond met mijn gsm in mijn handen en wou zien hoe ik eruit zag. Terwijl ik mijn front camera opendeed, nam ik perongeluk een foto. Achteraf in het ziekenhuis vond ik die foto terug. Het leek me heel fake om een “mooie” foto te posten van wat er was gebeurd. Het voorval posten ging ik sowieso want die val had me zoveel dingen bijgebracht. De foto die bij de tekst op Instagram ging komen kon voor mij alleen die met het bloed zijn. De lelijkste, engste foto van mij ooit.
Maar die avond was ook niet mooi. Die maanden erna waren ook niet leuk. Ik deel alles dus waarom dan dit niet? Dat was hoe ik erover dacht. Waar ik vandaan kom (regio Sint-Niklaas), dachten er heel veel mensen anders over – hoorde ik achteraf. Ook op Instagram kreeg ik toen wel wat negatieve berichtjes. Ik twijfelde aan mezelf. Had ik dit niet mogen delen? Was het erover?
De berichten die ik kreeg van mensen die voor het leven verminkt zijn en dagelijks scheef bekeken, nagekeken of zelfs nageroepen worden weegden voor mij harder door. Ze dankten me om dit te delen. Om te tonen dat het iedereen kan overkomen. We hoopten samen dat mensen nu twee keer zouden nadenken vooraleer ze iemand slecht doen voelen over hun uiterlijk. Dat vind ik persoonlijk meer iets om over wakker te liggen dan of ik al dan niet een foto post van mezelf met een bebloede neus. 

Dus nee, ik vind het niet shockerend dat ik dat gedeeld heb. 

Wat ik shockerend vind is hoeveel fake content er online is. Hoeveel onrealistische levens we volgen. Hoeveel mensen tegenwoordig een burnout krijgen. Hoeveel mensen zich vergelijken met de highlights van iemand anders leven. Hoeveel mensen zich ongelukkig voelen.

We can use this powerful platform in a different way. Het is er. We kunnen er niet om heen. Natuurlijk geldt alles wat ik zeg ook in het echte leven. Minder judgen, meer mensen gewoon lekker zichzelf laten zijn.

Dus aan iedereen die mij volgt: als je mij alleen volgt voor curated pretty pictures; dan ben je aan het verkeerde adres. De digitale deur vind je bij het knopje ‘ontvolgen’.

De paar mensen die ik inspireer zijn me meer waard dan degene die niet kunnen appreciëren wat ik de wereld in stuur.

Als laatste wil ik vragen om na te denken voor je mensen een DM stuurt of iets negatief bij een foto schrijft. Durf je het in real life ook tegen die persoon zeggen? Hoe zou je je zelf voelen wanneer je zo’n bericht kreeg? Of je zus? Of je lief? Stuur naar mij wat je wil. Maar er zijn zoveel mensen bij wie woorden een onuitwisbare indruk achterlaten. Dat is het laatste wat we nodig hebben in deze wereld. Thanks.

Laurentine out. 

P.S.: Ik hoor graag jullie mening, thoughts, feedback. Ook als het ingaat tegen mijn visie.
P.S.: Delen mag en is altijd leuk!

3 Comments

Leave a Reply