PersonalUncategorized

That single life

By 04/01/2020 No Comments

Een bericht van “let’s get engaged already” delen op mijn story met daarna een foto van een ring – ik had moeten weten dat jullie te benieuwd gingen zijn. Al lang denk ik erover om iets te schrijven over dit onderwerp, dus dit is de ideale moment. I share a LOT maar dating & sex life ligt toch anders, zoals ik ooit al in een caption en in stories zei. Nochtans zou het meeste van mij zeker geweten mogen zijn, I am not a private person (obviously) maar dit ligt moeilijker omdat er andere partijen bij betrokken zijn. Ook is er nog veel taboe, zeker rond seksualiteit. 

Ik merk in mijn omgeving dat er veel druk is. Om “iemand” te “vinden”. Het is “raar” als je al lang alleen bent. “Is er iets mis met haar?”
Druk vanuit de maatschappij, vanuit ouders, vanuit vrienden maar bij velen ook vanuit zichzelf. 

“Someone will ache for your soul. Wait for them.”


Ik ben al meer dan vier jaar vrijgezel. Yep, that’s a LONG time. Ik had het geluk dat Clouds of Fashion zo hard mijn focus was dat ik zelfs niet wist hoe ik een vriend nog in het plaatje zou passen.
Natuurlijk met ups & downs. Zoals het leven. Soms voel je je gewoon wel eens alleen. Het weer maar eens downloaden van de Tinder app als gevolg. Om die dan binnen het half uur of een week later terug te verwijderen. Nooit ben ik echt ‘op zoek’ geweest. Ik was ook altijd heel kritisch op voorhand. Ik vond afspreken met een man tijdverspilling als ik al uitgemaakt had dat ik geen interesse had (beetje bekrompen, zeker & vast…). 

Een jaar geleden was ik in Bali en tot mijn grote frustratie vond een vriend van me dat ik daar “los” moest gaan en veel daten. Om te beginnen was ik daar om mezelf te vinden en niet de liefde. Maar er speelde ook iets anders. Kort voor ik vertrok had ik iemand leren kennen en die was lief en attent voor mij. In woorden maar ook in daden. Geen speciale of romantische dingen maar kleine gebaren. Meermaals kreeg ik er tranen van in mijn ogen, maar niet van ontroering. Het waren tranen van verdriet omdat het aanvoelde alsof ik het niet verdiende. Ik merkte toen dat ik niet klaar was om door iemand anders graag gezien te worden. Ik moest eerst een manier vinden om dat bij mezelf te doen.

“The hardest person to love is yourself but perhaps we should love ourselves so fiercely that when others see us, they know exactly how it should be done.”



Daarbij kwam ook dat ik eigenlijk tegenover mannen heel onzeker kon zijn. Ik liet dat misschien niet merken, maar was het zeker wel. Het zorgde ervoor dat ik zelfs niet op date durfde met een knappe surfer dude waar ik mee gematcht had. Ik praatte mezelf het gevoel aan dat ik voor zo iemand toch niet goed genoeg was. Zonde. Pijnlijk om aan terug te denken. Tegelijkertijd wist ik wel al heel goed dat ik me niet wou settelen voor zomaar iemand en besefte ik wat ik verdiende. Maar ernaar leven en handelen is nog iets helemaal anders. Ik heb zo lang zo veel gepikt van mijn ex bijvoorbeeld. Dat zou ik nu nooit meer toelaten.

Op de terugvlucht van Bali naar huis keek ik de film “I am pretty” en daar denk ik nog vaak aan terug.
Ik ben aan mezelf beginnen werken en stap voor stap ben ik zo veel meer van “mij” gaan houden. Ik was op veel vlakken al zeker van mijn stuk, maar toch ben ik nu zoveel zelfzekerder. Zelfbewuster. Alles wat gebeurt, voelt anders aan. Het is de wereld – en jezelf daarin – op een andere manier bekijken. Sindsdien is er zoveel op mijn pad gekomen. Waaronder ook mannen, jep. 

I know it will sound stupid maar vooral mannen waar de oude Laurentine van dacht “die kan ik nooit krijgen” (belachelijk uiteraard – voor eender wie om zo te denken – maar toch was het zo). Ik heb een paar “this-only-happens-in-the-movies” onvergetelijke dingen beleefd, gedaan en gedurfd. Momenten waar ik sowieso aan terug denk als ik oud ben. Maar ik heb ook veel geleerd; over mezelf, de liefde en wat ik wil. Ik denk dat we vooral niet mogen vergeten te genieten; van wat “is”. Niet alleen van wat blijft. Daar leek ik vroeger niet in te slagen. Als het “niets” werd, dan vond ik het achteraf tijdverspilling. Maar als het ‘in the moment’ juist en leuk is, why the fuck not enjoy every bit. Dat kan gaan van een wandeling, tot een diep gesprek of de heetste seks die je ooit hebt gehad. Ik kan daar nu op terug kijken zonder meer te willen van hetgeen het was in dat moment.

“So plant your own gardens and decorate your own soul, instead of waiting for someone to bring you flowers.”


Maar wat ik vooral wil dat jullie onthouden: zelfzekere vrouwen zijn zoveel aantrekkelijker. Die 5 kilo verliezen maken jou écht niet mooier. Hoe jij naar jezelf kijkt, maakt wél een verschil. Hoe jij tegen jezelf praat, dat is wat je ziet.

Zelfstandige vrouwen met een sterk karakter en authentieke persoonlijkheid die niemand nodig hebben en heel goed weten wat ze willen, schrikken soms wel af – heb ik al meermaals mogen ervaren. Maar dan ben ik ook wel zeker dat dat niet de mannen voor mij waren.
Eens je zelf écht weet wat je waard bent, laat je je ook niet voor minder behandelen. En daar zit zoveel kracht in. Ik hoor vaak geklaag van vrouwen over “slechte” mannen & true, there are a lot of shitbags out there. Maar vanaf je ook maar een beetje merkt dat je niet het respect, de tijd of de energie krijgt die je verdient: let it go. Stop being the bag who takes the shit.
En vraag je vooral niet af of het aan jou ligt, of je iets fout gedaan hebt en of je misschien toch “te veel” bent. Als je ‘at peace’ bent met jezelf, is het zoveel makkelijker om dingen los te laten die in de eerste plaats toch niet voor jou bestemd waren. Ik pretendeer hier niet de zelfzekerheid zelve te zijn 24/7 maar ik zie wel de effecten van mijn groei op dat vlak terug in super veel aspecten van mijn leven.

“Of course I am not worried about intimidating men. The type of man who is intimidated by me is exactly the type of man I have no interest in.” 


Ik denk dat het belangrijkste is om geluk te vinden in jezelf en van daaruit je leven te leiden. Open staan voor alles. Maar niet zoeken naar liefde.
“What’s meant for you, won’t miss you.”
Dat soort quotes heb ik al jaren op mijn telefoon staan en probeerde ik aan vast te houden wanneer het nodig was. Maar het is nu pas dat ik ze ook tot mij neem. En er dus naar kan leven. 

Ik ben gelukkig. Ik heb niemand nodig om dat te zijn. Dus als ik ooit iemand toelaat in mijn leven is het omdat die persoon een meerwaarde is. Ik denk dat het daar bij veel mensen ‘misgaat’. Ze willen zo graag ‘iemand’ vinden om de leegte op te vullen.
Zo heb ik ook mensen in mijn omgeving die ooit iets begonnen zijn met iemand omdat ze “ ‘het’ zo graag wouden”. I can tell you, that will eventually go wrong. De angst om “alleen” te zijn is zo groot bij sommigen. Zelf ben ik ook van relatie in relatie gegaan van mijn 14 tot mijn 23 jaar, maar leren alleen zijn is echt het beste wat je kan doen.

Dat betekent niet dat je ondertussen niet op dates kan gaan uiteraard.
Alleen hangt er ook rond dat daten wel soms een negative vibe en veel “druk”. Daarom vond ik mijn verhaal van gisteren wel leuk om te delen. 

“There’s no greater act of bravery than to lay bare one’s heart and soul for the world to respond yet give no weight to the response.”


To state the obvious: ik ben niet verloofd. (Hoewel veel mensen in DM dat dus wel dachten, haha)
Ik ben niet verliefd en ik ben ook niet in een relatie.

Twee jaar geleden heb ik in een gekke situatie iemand leren kennen waar ik een paar maanden geleden weer mee aan de praat raakte via WhatsApp. We’re from totally different worlds. Ik denk niet dat we elkaar hadden ontmoet als het niet in die bepaalde omstandigheden was. Toen hij me volgde op Instagram zei ik “Nu is het ook Instagram official”, waarop hij zei “Let’s get engaged already”. Het werd een soort van ‘ding’ tussen ons, dat we grapten over verloven en trouwen. “Is this how you ‘husband’?” – haha. 

Bijna 2 maanden geleden zijn we gaan lunchen en heeft hij dat betaald als teken van ‘ring’. Ik zei dat het hem vergeven was en hij kreeg nog wat tijd om te sparen ‘for the real deal’, grapte ik.
Gisteren op het einde van de avond zei hij dat hij nog iets voor mij had. Ik moest lachen en verwachtte een snoep-ring of ring uit de kauwgomballenautomaat. Maar hij haalde een écht doosje van een échte juwelier uit zijn zak. Ik bleef lachen en dacht dat daar dan de fop-ring in zou zitten.

Helemaal stomverbaasd keek ik naar de échte ring.

Ik heb hem uiteraard bedankt en een knuffel gegeven.
Maar pas op weg naar huis leek ik het te beseffen.  

Hij is totaal niet de ‘player’ kind of guy. Helemaal niet de slijmbal waarvan je een ring zou verwachten. Integendeel zelfs. En als eender welke man een ring zou geven op “date” twee zou ik echt een zakje nodig hebben om in te braken. 
Maar nu was ik zo geraakt.
Het was uiteraard een grap. Het is uiteraard geen liefdesverklaring. Maar dat iemand – zonder iets in return te willen – de tijd genomen heeft om een ring uit te kiezen omdat ik die tijd volgens hem waard ben, dat vind ik beyond lief. Wij hebben nog nooit gekust, wij hebben totaal geen verwachtingen tegenover elkaar en ik ben zeker dat we allebei ook niet verder nadenken. 

Dat zo een gebaar gemaakt kan worden, zonder er iets terug voor te verwachten, dat is eigenlijk één van de mooiste cadeaus die ik al gehad heb. 

En dat ik de ring kan aanvaarden, zonder te twijfelen aan het feit of ik die wel verdien en zonder er meer achter te zoeken, toont voor mij hoe hard ik gegroeid ben het laatste jaar. 

Laat die ring daar maar symbool voor staan.
Voor het aanvaarden van mezelf en al de mooie dingen die daarom onverwacht op mijn pad komen.

“The world doesn’t owe you anything.

But you,

you owe yourself everything.”

Leave a Reply