Grlpwrclub

Up in the clouds on my way to unknown things…

By 23/10/2018 6 Comments

23 oktober 2018.

Clouds of Fashion bestaat vandaag 5 jaar.

Dit is het zotste nieuws dat ik ooit de wereld ingestuurd heb. Neem ff de tijd om dit te lezen. Als je het verhaal kent, kan je de eerste stukken wel overslaan. 🙂 Ik verontschuldig me op voorhand ook voor schrijf- en taalfouten. Ik heb vannacht geen oog dicht gedaan en nalezen zal voor later zijn!

From Blog to Brand 

5 jaar geleden opende ik deze ochtend mijn winkeltje op de Melkmarkt. Na een hele nacht doorwerken en enkele uurtjes slaap, kon ik eindelijk starten. Hier had ik nachtenlang over gedroomd. Al van de eerste keer dat ik naar het pand was komen kijken. Ik voelde in mijn buik echt aan dat dit hét ging zijn. Dat dat pand mijn leven ging veranderen. Achteraf bekeken had mijn intuïtie volledig gelijk. Gelukkig heb ik altijd op die gut feeling vertrouwd.
Mijn baby kwam daar op de Melkmarkt écht tot leven. Het was een klein, schattig winkeltje maar ik hield van elke centimeter met heel m’n hart. Ik besefte die ochtend ineens dat ik nog nooit in een kledingzaak gewerkt had. Ga ik dat eigenlijk wel kunnen? Ik ging altijd achteraf pas nadenken over wat ik gedaan had. Ik wou iets en deed het, koste wat kost.

Ik startte tijdens mijn studies met een blog die ik Clouds of Fortune heette, een verwijzing naar de tattoo’s die ik toen al had. Een wolkje in mijn zij dat stond voor vrijheid, veranderlijkheid, de onaantastbaarheid en vooral een herinnering om voor eeuwig trouw te blijven aan mezelf. De tattoo die op de zijkant van mijn hoofd getatoeëerd staat spreekt voor zich: “Fortune favours the brave.” Het lot beloont de dapperen. Ik vind het frappant hoe de betekenis van deze tattoos nog steeds zo voelbaar is in mijn leven en de keuzes die ik maak. Ook al heb ik het afgelopen jaar veel getwijfeld aan alles en vooral aan mezelf.
Al snel kwamen uit de blog enkele DIY-projecten voort en begon ik te experimenteren met stof, naald, draad, verf,… You name it, I tried it. Ik maakte alles oorspronkelijk gewoon voor mezelf, maar al snel kwamen de aanvragen binnen. De stuks die ik maakte verkocht ik via Facebook en mensen kwamen naar me thuis er om of ik deed het op de post. 

Ik maakte een album op de Facebookpagina van de blog dat ik “Clouds of Fashion” doopte. Een logische naam, zelfs geen 5 seconden over nagedacht. Dat dit zou uitdraaien op mijn eerste “levenswerk”, dat heb ik nooit voorspeld. Na een maand het hele huis bezetten met ‘kunstwerken’ die lagen te drogen, overal stukken stof, naalden en draden… vonden zowel mijn ouders als ik dat er iets moest gebeuren. 

Ik kreeg het idee van een pop-up. Een plaats waar ik dan mijn ‘atelier’ kon vestigen en ook extra dingen zou verkopen die ik aangekocht had. Like I said: zo gezegd, zo gedaan. Tijdens mijn examens maakte ik alles in orde om als zelfstandige in bijberoep te starten en wonder boven wonder (het lot!) vond ik een pand om heel goedkoop te huren in Elversele. Roeien met de riemen die ik had was de rode draad. Kasten van thuis verhuisde ik naar daar, de Action had niet 100% het roze waar ik naar op zoek was, maar het was goedkoop, dus het moest volstaan.
Wel lette ik vanaf de start enorm op de branding en aankleding van alles. De winkel zag er leuk uit met het ‘logo’ op de muur, roze details, aan elk zakje bindde ik een roos strikje met een kaartje “Made with love by Laurentine” aan, …
Ook op de opening van de pop-up (net na mijn examens waar ik uiteraard amper voor gestudeerd had) was er roze cava, roze cupcakes met witte wolkjes, een roze loper, ballonnen,… De mensen moesten echt “beleven” wat Clouds of Fashion was. Toen op de opening al mijn vrienden en familie langsgekomen waren dacht mijn mama dat het klaar was. Maar door de juiste posts op social media, mond-aan-mond reclame en steeds nieuwe collectie en beperkte stock, kwamen de mensen (dezelfde én steeds nieuwe) toch wekelijks afgezakt naar het boerendorp Elversele. Ik werkte nog veel als hostess op de festivals dus ik plaatste op Facebook wanneer ik open was en tot mijn grote verbazing bleef het hele de zomer lang draaien. Ik was in mijn nopjes. Al zingend reed ik naar de winkel en met veel plezier was ik er van ’s ochtends tot ’s avonds mee bezig.

Why would you try to fit in when you were born to stand out?

Al sinds kleinsaf aan, wist ik dat ik iets “anders” ging doen als ik ‘later groot was’. Ik wist nog niet alleen nog niet wat. Gepassioneerd door theater, mode en dieren was ik toch maar communicatie gaan studeren als “veilige” optie. Daarna wou ik Woordkunst Drama studeren aan het conservatorium. Maar toen Clouds of Fashion op mijn pad kwam, voelde ik direct heel hard aan ‘dat dit het was’. Dat dit was wat ik hoorde te doen – een soort roeping. Met een bang hart ging ik met een zelfgemaakt financieel plan naar mijn ouders. Ik wou stoppen met school, mijn passie volgen en een échte winkel starten. Het financieel plan klopte langs geen kanten maar mijn ouders beseften dat ze me niet gingen kunnen tegenhouden. Ze hadden me ook nog nooit zo intensief bezig gezien met iets. Eind augustus sloot de pop-up winkel en iets minder dan 2 maanden later op 23 oktober ging het mini-winkeltje open. Met enkel nog items die ik zelf had uitgekozen. Ik maakte ondertussen niets meer zelf want daar legde ik financieel meer aan toe dan dat ik er aan verdiende, haha :-). De collectie groeide tegelijk met mijn cliënteel: des te meer ik verkocht, des te meer budget ik elke keer had om mijn winkeltje nog kleiner te doen lijken.

Zes maanden na de opening had ik het idee om een modeshow te organiseren waarna je de collectie ook meteen kon kopen. De Parijse fashionweeks waren onbereikbaar voor de ‘gewone’ mens zoals mijn vriendinnen en ik. Wat als ik dat nu naar Antwerpen bracht? Een klein zaaltje en een Facebook-event later waren ineens al mijn tachtig tickets uitverkocht, zonder er ook maar enige reclame voor te maken. Wat een drama, ik moest een grotere zaal vinden! Luxeproblemen. Uiteindelijk kochten er 250 fashionista’s een kaartje – meer dan het driedubbele van hetgeen ik origineel voor ogen had. Wat een droom… Het ging door in De Ark – een drijvende feestzaal in Antwerpen. Er kwamen een zangeres en dansers de show op-leuken, er was gratis cava en iedereen ging met een goodiebag naar huis. Toen ik moest aankondigen dat iedereen de zaal binnen mocht gaan duizelde ik toch even. 250 mensen, dat is écht veel volk! Achteraf stond iedereen te drummen en aan te schuiven om de collectie te shoppen. Mijn broer werd ingezet als bodyguard.  De eerste artikels in de pers waren een feit. Ik stond in alle kranten, Belmodo en menig blogger was aanwezig, ik kon het niet geloven. Was this even real?

Don’t stop until you’re proud

Een half jaar later deed ik het opnieuw. Alleen bijna drie keer zo groot. Nog steeds deed ik alles alleen op die moment. Gelukkig had ik de dag zelf enorm veel hulp van lieve vrienden en familie.  Omdat de klanten hadden moeten aanschuiven de eerst editie, leek het me nu slim om na de show wat meer “animatie” te voorzien. Ieder kon haar nagels, haar en make-up gratis laten doen; er was een photowall, photobooth, eet- en drank kraampjes, aparte standjes van onze handtassen, phonecases, juwelen, … Maar toch stond er weer een ellenlange rij. Dit was natuurlijk goed nieuws want de collectie sloeg aan! De roze catwalk van 50 meter, de ballonnen op het einde van de show, de wolken die doorheen heel Parkloods Noord (Antwerpen) waren omhoog gehangen, de leuke goed-gevulde goodiebag met weer een inspirerende quote op zorgden ervoor dat iedereen enorm onder de indruk was. Alles was wit, roze en wolkjes. Ik had echt mijn droomwereld gecreëerd. Er zelf van genieten was moeilijk. Ik weet nog dat ik om 1u ’s nachts backstage een sandwich (het eerste dat ik at op een hele dag) at met mijn papa en zei “ik was er precies niet écht bij”. 800 meisjes waren er die avond samen. Een winkeltje van 30 vierkante meter en een meisje van 22 jaar oud. Als ik er nu op terugkijk, kan ik eigenlijk amper geloven dat ik dat gerealiseerd heb, dat ik dat gedurfd heb. Wat een risico’s.

Na een jaar was mijn winkeltje wel echt te klein geworden. Gelukkig had mijn papa mij aangeraden om een jaarcontract te nemen. Na een jaar ging het ofwel mis ofwel te klein zijn. Gelukkig was het dat tweede. Tijdens het eerste half jaar bleef ik in de weekends ’s avonds trouwens nog bijwerken als hostess omdat ik zo bang was dat ik niet rond ging komen.

Ik wou dus meer collectie kunnen aankopen en de klanten meer pasgelegenheid en ruimte aanbieden. Dat de Nationalestraat ook veel meer een shoppingstraat was, had ik onderschat. Het pand was ruim en licht: exact wat ik wou. De passage was ongelooflijk. Clouds of Fashion boomde. De combinatie van mond-aan-mond reclame en social media ging hand in hand. Een maand later startte ik de webshop op en nam ik mijn eerste part-time aan. What a time to be alive! Ik leefde een droom. Maar vrijdagavond lag ik wel vaak uitgeput in mijn zeteltje. Gelukkig deed ik alles zo ongelooflijk graag dat ik meestal leefde en werkte op adrenaline. Er kwam meer personeel bij én een officieel Clouds of Fashion HeadQuarters. Een plaats voor stock, fotostudio, bureaus, het operationele van de webshop,… Uiteraard volledig roze ingericht, what else?
Ik werkte elke dag heel hard om alles te verwezenlijken en te verbeteren. Mijn focus lag op COF en nergens anders. Ik stond ermee op en ging ermee slapen. Je moet weten dat ik eigenlijk nooit gedroomd had van een winkel en toen ik startte op de Melkmarkt keek ik ook nog niet vooruit. Maar sinds de Nationalestraat voelde ik heel hard de eagerness om te groeien.

Een jaar na de opening in de Nationalestraat was het tijd voor COFshow III. Bigger, better. 2000 mensen kochten een ticket voor de grootste modeshow ooit georganiseerd in België. Het was een belevenisevent van jewelste. De Waagnatie werd volledig ondergedompeld in COF-sfeer en het thema “Flowergarden”. Alles was tot in de details uitgewerkt. Dit keer waren er ook allerlei standjes van merken met dezelfde doelgroep (van sweatercollectie tot granola tot echte tattoos), food- and drinktrucks, je kon opnieuw haar, nagels & make-up laten doen, vanalles zien, beleven en ontdekken, photobooth, photowall én afterparty! Achteraf werd er massaal gepraat, ge-instagramd en door de pers geschreven over Clouds of Fashion. Zo’n event georganiseerd, op zo’n grote schaal op alle vlakken, dat kan ik nog steeds niet vatten.

Een jaar later ging COF Gent open. Een pareltje op de Brabantdam met dezelfde uitstraling als de winkel in Antwerpen en uiteraard de herkenbare roze wolk en het roze velvet zeteltje. De opening deden we in stijl! Een urban fashion show doorheen Gent terwijl we met bootjes vanop het water naar de voorbijgaande modellen keken. Het was maart maar het leek een echte zomerdag. Het lot weer, we konden de gasten buiten ontvangen want de Brabantdam lag nog één week open door de werken. Hier had ik zo lang naar uitgekeken, eindelijk was de tweede vestiging daar!

Veel tijd om te bekomen was er niet. Ergens tussendoor heb ik mijn contract getekend bij Lannoo. Ik ging een boek uitgeven! Lifegoal check.

In april 2017 was het tijd voor de 3de editie van onze Major Closetsale. Dit event was ooit ontstaan uit de nood om mijn eigen te veel aan kleding (en miskopen) te verkopen. Ik dacht: “Waarom niet mijn klanten betrekken?!” We begonnen met 50 standhouders en groeiden tot 150 uit.
Deze editie had JaniTV ons gecontacteerd om deel te nemen. Ik herinner me nog hoe ik op en neer sprong na dat bewuste telefoontje. Ik kon mijn geluk niet op. Ooit had ik wel al eens vluchtig gedacht “als Jani ooit weet wie ik ben of toch tenminste mijn winkel kent, hoe cool zou dat zijn?!” Een maand later stonden we samen op het event en enkele maanden nadien schreef hij een recensie op de achterflap van mijn boek.
De closetsale bestond niet alleen uit standjes met tweedehandskleding, er was ook altijd een stocksale van COF, drank- en eetstandjes en op het einde werd alle kleding die mensen wouden achtergelaten gedoneerd aan een goed doel. Ik vond het altijd heel belangrijk om met COF meer te zijn dan een ‘gewone’ winkel. Naar de klanten toe, maar ook naar de maatschappij hebben we waar we konden ons steentje bijgedragen.

Buiten shows en closetsales organiseerden we ook eens een COF yoga, een COF BBQ en hielden we regelmatig late night shoppings voor de klanten. Dit vond ik altijd zo gezellig!

In mei ging COF Knokke open. Een pand op de zeedijk dat we volledig renoveerden werd een plaats om te shoppen, te eten én te drinken mét megagroot terras. Wat daar gebeurde verbrak al onze verwachtingen en dat deed het deze zomer opnieuw.

Eind juni was de deadline van mijn boek. Een race tegen de tijd om hiermee klaar te geraken. Een ongelooflijk intensief (en leerrijk) proces waar veel meer tijd en moeite in kroop dan ik had verwacht.

November 2017 was de boeklaunch van From Blog to Brand: mijn persoonlijk ondernemersverhaal aangevuld met tips in elk hoofdstuk. Weer een hoogtepunt in mijn leven.
Voordien ook al maar zeker daarna, werd ik vaak gevraagd als spreker op events. Dat ik mijn passie om op een podium te staan zo ook kon integreren in mijn carrière, vond ik top. Opnieuw gebeurden er dingen waar ik zelf nooit had van durven dromen zoals bijvoorbeeld spreken op een groot retail event na de marketingmanager van Hunkemöller. I mean?! How cool is that?

In order to succeed, your desire for succes should be greater than your fear of failure.

De mijlpalen volgden elkaar heel snel op. Maar ik begon te voelen dat ik niet meer zo snel mee kon hollen. Toch stond de trein niet stil. Het leek wel alsof ik aan het zwemmen was maar nooit de kant kon bereiken. Mijn TODO-lijsten geraakten nooit af, ik vond geen rust.
Opnieuw de organisatie van Closetsale nummer vier, op zoek naar pop-up panden aan de kust, heropening van Knokke, … 

De week voor de opening van onze pop-up in Oostende in mei 2018 viel ik heel hard met mijn gezicht op onze tv-tafel na een dag werken. Ik was net thuis en mijn eten zat in de oven terwijl ik even – knop af – 5 minuten tv wou kijken. Waarschijnlijk met mijn gedachten er niet helemaal bij, struikel ik en verbrijzel ik mijn neus. In ontelbaar veel stukjes. Ikzelf ook in ontelbaar veel stukjes. Alleen hield ik mezelf op wonderbaarlijke wijze steeds bij elkaar om door te gaan. De dag nadien – tegen beter weten van mijn ouders in – stond ik in Oostende om te kijken hoe alles daar verliep. Ik wist en voelde dat dit een teken was van bovenaf – het lot, weeral – maar ik weigerde écht te luisteren. Oostende opende – zonder persopening aangezien ik er niet uit zag – en ook dit was weer een succes. 

Belangrijke sidenote: ik vertel hier de hoogtepunten van mijn carrière. Als ik alle dieptepunten moet vertellen, dan krijg ik dat niet in één blogpost vertelt. Ondernemen is vallen en opstaan, veel fout maken en telkens weer overeinde krabbelen. Hetgeen wat je doet, doe je zo graag dat je telkens de moed vindt – ondanks alle tegenslagen (vaak buiten je bereik) – om het hoger doel voor ogen te houden en te vechten voor je zaak. Ik vind het nog altijd de mooiste leerschool die er is.

Mijn neus heelde, als een mirakel (want het zag er eerst niet goed uit), veel beter dan verwacht. Ikzelf heelde niet. Al meer als een jaar ging het eigenlijk niet zo goed met mij. Ik lees zelf ook hoe zacht ik dit verwoord… Terwijl het eigenlijk veel meer was dan “ff een dipje”.

Exact een jaar geleden, iets voor mijn boeklaunch, gaf ik voor de eerste keer toe aan mijn beste vriendinnen dat ik het moeilijk had om uit mijn bed te komen ’s ochtends. Dat ik liefst zou blijven liggen en slapen – ontlopen aan alles wat moet gebeuren. En dat ik overdag al uitkeek om terug te kunnen gaan slapen. Dat ik niet meer uitkeek naar dingen. Zelfs niet meer naar afspreken met hen of andere ‘leuke’ dingen. Wat was er toch mis met mij? Een burn-out? Haha nee, dat kon toch niet? Ik stond op het punt een boek uit te geven – één van de coolste dingen ooit – dé bevestiging van “succes” – ik kon toch onmogelijk ongelukkig zijn nu? Ik had alles waar ik (n)ooit van droomde.
Ik begreep de quote “be careful what you wish for, because you just might get it” nooit goed, maar ineens was het voor mij heel duidelijk. Hard werken had altijd zo logisch geweest. Maar ineens besefte ik dat mezelf “kapot” werken helemaal niet zo cool was. En hoe ik me voelde al helemaal niet. Ik begon me af te vragen of het leven misschien niet meer moest inhouden dan alleen maar werken. Niet dat ik alléén maar werkte. Ik was vaak fysiek aanwezig bij vriendinnen, maar in mijn hoofd niet. Ik heb vaak dingen “moeten” missen. En toen ik me zo slecht voelde, mijdde ik zelfs zoveel mogelijk elk sociaal contact. Er gingen veel alarmbellen tegelijk rinkelen. 

Your work is going to fill a large part of your life, and the only way to be truly satisfied is to do what you believe is great work. And the only way to do great work is to love what you do. If you haven’t found it yet, keep looking. Don’t settle. As with all the matters of the heart, you’ll know when you find it. 

De dag dat het echt tot mij door begont te dringen was toen ik moest spreken op een retail event. Allemaal volwassen mensen met grotere bedrijven als mij. Ik vertelde mijn ondernemersverhaal, hoe ik het omnichannel detailconcept van COF had uitgebouwd en vooral hoe ik aan die grote community kwam. Op het einde konden de mensen vragen stellen. Iemand stak zijn hand op en vroeg “Slaap je eigenlijk nog?” Ik kreeg instant een enorme krop in mijn keel.
Van die dag aan ben ik met heel veel ups and downs, zo goed en zo kwaad als ik kon, voor mezelf gaan zorgen. Ik dacht dat het zo wel zou beteren. En natuurlijk hielp het vaak wel tijdelijk maar er was een dieperliggend probleem. Iets wat ik heel moeilijk aan mezelf kon toegeven. Onbewust voer je conversaties met jezelf in je hoofd. “Doe ik dit eigenlijk nog wel graag?” – was een vraag die ik me dikwijls stelde. “Ja natuurlijk, er zijn zoveel mensen die dromen van jouw job, je hebt alles, natuurlijk doe je dit graag.” Ik voelde me enorm ondankbaar en schuldig.
Je hebt zo hard gewerkt om daar te geraken. Je houdt al vier jaar met hart en ziel van je zaak. Hoe kan je dan aan jezelf toegeven dat het misschien niet meer je droom is?
Na vier jaar zelfstandige zijn wist ik maar al te goed dat niet alles altijd rozengeur en maneschijn is en dat bij elke job, hoe graag je ze ook doet, altijd minder leuke dingen komen kijken. Alleen werd het voor mij heel moeilijk om de leuke dingen nog te zien. Niets woog nog op tegen het gewicht van de verantwoordelijk die ik droeg. En ik alleen. Want je kan mensen hebben die voor je werken, jij bent de enige die er ’s nachts van wakker ligt en het nooit kan loslaten.
De verantwoordelijkheid alleen was één ding, maar al het operationele dat kwam kijken bij het runnen van 2-3-4 winkels en een webshop, dat maakte me enorm moe. Ik kreeg geen energie meer van wat ik deed. Mijn job zoog mij leeg. Er waren weken dat ik meer in jogging rondliep dan dat ik échte kleren aandeed. Het voelde alsof het soms nog zo weinig met fashion te maken had.
En na vier jaar elke twee weken kleding aan te kopen, word je ook niet meer écht excited. Zeker niet als je moet kijken naar aankoopbudgetten en de huidige stookvoorraad (“hoeveel rokjes hebben we al hangen, er moeten meer basics zijn, broeken zijn er momenteel genoeg”). Wat vroeger op gevoel gebeurde, werd meer en meer cijfermatig. Wat logisch en ook zeer belangrijk is als je op een ander niveau bezig bent met retail. Maar ik kon mijn creativiteit niet meer kwijt en al de sleur die erbij kwam kijken, waren het gewoon niet meer waard voor mij. Als ondernemer ben je vrij zeggen veel mensen. Dit is gedeeltelijk zeker waar maar voor mij voelde het toch vaak als een “valse vrijheid”. Je kan inderdaad veel zelf bepalen, je bent je eigen baas en kiest hoe en wanneer je werkt. Maar langs de andere kant, als je een paar mensen voor je hebt werken, fysieke locaties moet runnen en een webshop die 24/7 open is, ben je nooit écht vrij en nooit écht klaar. Ik wil hiermee het zelfstandig zijn niet afkraken, integendeel. Maar bij mij was het echt op zo’n niveau gekomen dat het eerder voelde als een gevangenis. Dan weet je dat er iets serieus mis is. Alles wat ik deed was omdat het “moest” en niet langer omdat ik het écht “wou”.

Ik vind dat je het het beste kan vergelijken met een jong meisje dat droomt om ballerina te worden. Ze ziet de bekende ballerina’s optreden in de grootste, mooiste zalen en droomt van een professionele carrière. Tijdens haar weg naar de top beseft ze echter wat die droom inhoudt in realiteit. Ze moet een groot deel van haar vrije tijd laten varen, ze ziet haar vriendinnetjes veel minder want ze moet elke dag trainen en op tijd slapen. Ook normaal eten kan ze niet meer want ze moet zorgen dat ze in topvorm is. Om bij grote gezelschappen te spelen, moet ze haar thuis verlaten, … And so on… Je snapt waar ik naartoe wil…
Toen ik droomde van meerdere winkels, webshop, kantoor, personeel, events,…wist ik nog niet wat er allemaal precies bij ging komen kijken. En of dit überhaupt voor mij weggelegd was. 

Tegelijk met de realisatie dat ik alles niet meer even graag deed, kwam de vraag “WHAT’S NEXT?” steeds meer opduiken in mijn hoofd. Ik had “high” na “high” nagestreefd. Ik had een idee en werkte heel hard met al mijn energie om dit om te zetten naar realiteit. Het behalen van een “goal” gaf me altijd genoeg “voeding” om weer even voort te doen. Maar plots had ik geen ideeën meer. Ik wist niet wat ik nog wou voor Clouds of Fashion. Ik kon nog meer winkels opendoen en de webshop verbeteren. Maar dat prikkelde me niet echt. Dat voelde niet meer als “dromen” die ik écht wou realiseren. Het enige wat me nog héél tof leek was van Clouds of Fashion een brand maken met eigen exclusieve collectie. Alleen had ik daar op die moment de energie al niet meer voor.

We are all faced with a series of great opportunities brilliantly disguised as impossible situations.

Wat doe je dan als je op je 25 jaar ineens beseft dat al je dromen al zijn uitgekomen? En dat al de dromen die je had werkgereletareerd waren?
Ik zat eens in een cursus timemanagement en er werd ons gevraagd om zakelijk en privé onze doelstellingen op te schrijven. Ik weet nog heel goed dat ik mijn hand opstak en zei: “Ik heb privé geen doelen. Alles heeft met COF te maken.”
Dit toont natuurlijk aan hoe nauw mijn leven verweven was met COF. Hoe ik COF ook altijd op de eerste plaats zette. Voor mezelf zorgen kwam laatst in het rijtje. De chaos in mijn appartement was vaak nog groter dan in mijn hoofd, mijn eet- en sportpatroon moest er altijd onder lijden en privé holde ik ook steeds op de feiten achterna. 

De passie voor wat ik deed was zo ongelooflijk groot en ik kreeg steeds energie in return dus het was het mij allemaal waard. Toen alle vakjes langzamerhand afgevinkt waren en het operationele steeds meer de bovenhand nam, besefte ik dat ik er klaar mee was. Ik had er voor mij alles uitgehaald wat er in zat.
Voor wie of wat was ik dit aan het doen? Waarom was ik hier ooit in de eerste plaats mee gestart? Omdat ik er blij van werd. Wie verplicht me om voort te doen als ik er niet meer blij van word? Moet ik voortdoen omdat het een succes is en omdat andere mensen zouden willen dat ik dat doe? Ga ik de meisjes die mij volgen teleurstellen?
Het proces van durven aan mezelf toegeven dat iets, waar ik vijf jaar lang zo intens van hield, mogelijk niet datgene is wat ik nog vijf jaar verder ga doen, was lang. Als ze me twee jaar geleden zouden gevraagd hebben of ik ooit mijn winkels zou sluiten, dan had ik hen zot verklaard. Geen haar op mijn hoofd die daaraan dacht. Maar natuurlijk verander je ook als mens. De persoon die ik vijf jaar geleden was, ben ik nu niet meer. Ik geloof wel dat hetgeen je doet in het leven mee moet evolueren.

Teach your daughters to worry less about firing into glass slippers and more about shattering glass ceilings. 

Hetgeen dat me het afgelopen jaar het meest geïntegreerd heeft is het woord “succes”. Ik kwam plots tot de conclusie dat je alle succes van de wereld kan hebben en ongelukkig kan zijn. Terwijl ik al die tijd succes als hoogste doel had nagestreefd.

Ik zei het al in mijn boek: “Wat zou ik graag de druk voor alle (jonge) meisjes verlichten.” Er ligt zoveel druk op onze schouders om zo veel verschillende dingen te “zijn” of te “doen”. Van onze ouders, van onszelf, van de maatschappij. We willen succes, veel dingen bereiken en liefst zo snel mogelijk. I plead fucking guilty. En ik zeg niet dat je niet moet ondernemen en gaan voor je droom en ongelooflijk veel leren, zoals ik dat ook deed. Maar ik zeg je alleen dat het ook anders kan. Er is vooral de mogelijkheid om er zelf af en toe bij stil te staan en ervan te genieten. Voor je weer achter het volgende aan begint te hollen. En vraag jezelf vooral af waarom je bepaalde dingen wil. Wil je ze omdat jij ze zelf wil? Of omdat je denkt dat je ze hoort te willen? Succes is zo relatief. Gelukkig zijn is zo relatief. Het is écht waar dat je zelf beslist wat dit voor jou betekent. Dit is voor iedereen anders. Alleen heeft de maatschappij ons doen geloven dat succes en geluk vasthangen aan bepaalde dingen zoals geld, status, macht, volgers, …. 
Hoe dan ook zijn bepaalde dingen onbetaalbaar en is het écht belangrijk om voor jezelf te zorgen. Je hebt niks aan “succes” als je geen rust kan vinden in je hoofd. Je kan geen vooruitgang boeken als je niet op tijd wat gas terug neemt om te herladen.

Be who you are and say what you feel. Because those wo mind don’t matter and those who matter don’t mind.

Terwijl ik lofberichten kreeg van zo veel mensen dat ‘ik mijn leven echt wel together had’, ‘dat ik zo succesvol was’, ‘dat ik zo goed bezig was’ – was ik nog nooit zo ongelukkig geweest. Go figure.

Daardoor ben ik heel hard beginnen nadenken over wat het dan wél is wat me gelukkig maakt. Wat ik wil “nalaten”, wat ik zelf nog wil leren, welke doelen ik wil nastreven, wat succes voor mij persoonlijk betekent. I did not figure that completely out yet.

Wel besefte ik dus wat me niet meer gelukkig maakte: het operationele van winkels en webshop te runnen. Natuurlijk kon ik niet zomaar de boeken neerleggen. 

Maar hoe kwam ik hier dan uit? Het grote probleem als je je in een burn-out of heel slechte periode bevindt, is dat je – althans voor mij toch – amper nog in jezelf gelooft. Ik was een schim van wie ik eigenlijk ben. Dit besef ik nu steeds meer en meer.
Ik heb echt héél diep gezeten. Soms wou ik het gewoon allemaal laten voor wat het was. COF, maar ook mijn leven. Ik zag geen weg eruit. Ik kon niet bedenken wat de beste oplossing was. En vooral persoonlijk had ik het heel zwaar. Hoe ging ik ooit uit deze negatieve spiraal geraken? Ging ik me ooit terug zo gepassioneerd voor iets voelen zoals ik in het begin deed voor COF? Ging ik ooit terug ideeën hebben die ik in actie wou omzetten, energie hebben voor 100 man? Ging ik ooit nog terug de Laurentine zijn die ik vroeger was? Wat zou ik doen zonder COF? Gaan mensen mij wel blijven volgen? Is er wel iets dat ik kan? Ik was zo ongelooflijk bang en radeloos. Ook bleef ik twijfelen of stoppen wel de juiste keuze was. 

You did not come this far to only come this far.

Ik ben dan ook héél fier, opgelucht en blij om jullie te kunnen meedelen dat Clouds of Fashion zal blijven voortbestaan binnen ZEB, maar wel nog met mij als hart & ziel. Er komt een eigen ontworpen collectie en die zal exclusief te verkrijgen zijn in de winkels van ZEB (en dit zijn er 70 (!) dus iedereen zal dichtbij huis zijn favoriete items kunnen scoren!) . Dit betekent dus dat de COF-winkels (Antwerpen & Gent) en de webshop hun deuren zullen sluiten. The end of an era. Maar vooral het begin van een nieuw hoofdstuk. Bij ZEB voelde het meteen als thuiskomen. Zowel bij Luc als zijn vrouw Isabelle, de marketingverantwoordelijke Erika en head of design Tommy, voel ik me enorm op mijn gemak. ZEB was altijd al mijn eerste keuze geweest. Hoe zij retail aanpakken kan ik alleen maar naar opkijken en sluit volledig aan bij mijn filosofie. ZEB zet ook in op belevenis en we zijn samen aan het bekijken om zo snel mogelijk toffe events op poten te zetten. Ik kijk er enorm naar uit om opnieuw veel te leren door voor de eerste keer een eigen collectie te ontwikkelen en binnen zo’n groot bedrijf Clouds of Fashion voort te zetten.

Ik ben zo blij dat ik doorgebeten heb ook al dacht ik echt dat ik niet meer kon.
Als ik er nu op terug kijk, ben ik zo dankbaar dat ik die periode heb meegemaakt. Deze heeft me terug het geloof gegeven dat alles mogelijk is. Niets is onoverkomelijk, ook al lijkt dat op het eerste zicht echt zo. Ergens diep vanbinnen zat de fighter nog in mij – degene die altijd gewoon gaat voor alles wat ze wil in het leven.

When it comes to life, the critical thing is wether you take things for granted or you take them with gratitude

Lang was ik overtuigd dat COF mijn roeping was, maar ik begon steeds meer te beseffen dat dit misschien gewoon het eerste was dat ik ‘moest’ doen. Wie weet wat is het volgende dat ik ‘destined to do’ ben?! We blijven soms zo lang op een job werken of in een relatie die ons niet gelukkig maakt. En waarom niet onszelf om de zoveel tijd heruitvinden? 

Fortune favours the brave 

Iedereen vond me altijd zo dapper dat ik was durven starten. Dat ik me er gewoon los ingesmeten heb, nooit nadenkend over de risico’s. Zelf vind ik de stap die ik nu zet de dapperste die ik ooit genomen heb. Meer badass dan al de rest dat ik ooit verwezenlijkte. Starten met een zaak is niet niets, maar voor mij was er nooit twijfel. Het starten van een zaak is veel makkelijker dan de beslissing nemen om ermee te stoppen.
Na vijf jaar kan ik ook echt zeggen dat ik trots ben op wat ik allemaal verwezenlijkt heb. Op 26-jarige leeftijd voelt het alsof ik al zoveel achter de rug heb. Ik startte van 0 een bedrijf in een sector waar ze in die periode iedereen hadden afgeraden om te beginnen. And look what I did…  Ik plaatste COF op de retailmap op zo veel manieren.. We onderscheidden ons van andere winkels, bouwden een mega grote online community op en organiseerden de grootste events. Ik stond in elk tijdschrift, krant en online magazine ooit wel eens met een artikel. En nu gelooft één van de grootste retailers in mijn verhaal en kan ik COF op de mooist mogelijke manier verderzetten én loslaten tegelijk. In de verste verte had ik dit ooit durven dromen. Laat je nooit tegenhouden door de nay-sayers. Alles wat je wil kan je bereiken. En je kan echt zo veel meer dan je zelf denkt.
Een “nee” heb je en een “ja” kan je krijgen. Wees niet bang om te vragen wat je wil. Als ik dit niet had gedurfd, dan had ik jullie dit nieuws vandaag niet kunnen vertellen. Ik ben zo ongelooflijk blij dat het Clouds of Fashion verhaal voort kan bestaan en dat ik tegelijkertijd mijn vleugels terug krijg. Vrij om rond te fladderen en te ontdekken. Terug te doen waar ik in eerste instantie blij van werd. Nog nooit heeft een beslissing zo zeker gevoeld. 

What you get by achieving your goals is not as important as who you become by achieving your goals. 

Heel graag zou ik iedereen willen bedanken die ooit een winkel van COF is binnen gestapt, iedereen die ooit aanwezig was op een event, iedereen die ooit een foto likede, elke volger, iedereen die mij ooit een berichtje stuurde, …. Dankzij jullie heb ik zoveel kunnen verwezenlijken! De kracht die uitgaat van mijn community heeft me écht door mijn diepste dalen geholpen.

Er zijn in de afgelopen vijf jaar heel wat mensen mijn pad gekruist. Ontelbaar mensen zou ik kunnen bedanken, maar dan ben ik hier nog héél lang bezig dus ik ga het er gewoon op houden dat zij die ik dankbaar ben, dit vast en zeker wel weten.
Eén iemand kan ik wel bedanken zonder dat anderen zich uitgesloten voelen: Lilou. Mijn partner in crime, beste vriendin en coolste hond van de wereld. Van dag één was ze bij mijn zijde en ik heb al ongelooflijk veel aan haar gehad.
Voor de rest ben ik dankbaar voor het leven, voor alle lessen die ik heb mogen leren tot nu toe en alle kansen die ik heb gecreëerd met de middelen voorhanden. We kijken vaak naar wat we niet hebben, maar belangrijk is om te starten met wat we wél hebben. Hoe gelukkig mogen wij onszelf wel niet noemen om elke dag wakker te worden? 

She took the leap and built her wings on the way down

Sinds de beslissing is genomen, voelt het echt alsof ik weer kan ademen. Alsof ik plotseling 100 kilo lichter weeg. Ik ben terug de Laurentine die ik was, die ik kwijt geraakte het afgelopen jaar. Natuurlijk zijn er nog steeds dingen waar ik aan wil werken, dat had ik voordien uiteraard ook al. Ik  zou graag mijn progress op alle vlakken met jullie delen en veel content gaan creëren.  

Dat ik nog niet 100% weet wat ik nu ga doen, maakt me uiteraard soms enorm bang. Ik had altijd een waterdicht plan. Ik wist wat ik wou en daar ging ik voor. Nu is de pagina volledig leeg en ik heb de pen vast om zelf te schrijven wat ik wil.

Ik wil nu vooral mezelf herontdekken, kijken wie ik ben naast Clouds of Fashion. De tijd nemen om met trots terug te kijken op 5 intens mooie jaren. Op adem komen na de rollercoaster die mijn leven was. Zoeken naar wat mij gelukkig maakt, hoe ik wil groeien als persoon, … Ik wil leven, écht leven. Leren hoe dat moet. De momenten intens en oprecht beleven. Leren niets doen. Ik wil lezen, vrijwilligerswerk doen, reizen, zien, voelen, … Ik wil dingen doen waar ik bang voor ben, mezelf uitdagen, … Ik wil genieten. Oprecht genieten. Zonder mij schuldig te hoeven voelen, zonder druk, zonder rush. Ik wil niet moeten, maar willen. Ik wil op het einde van de dag voldaan en met sterretjes in mijn ogen mijn bed in kruipen. Ik wil nog steeds heel veel, maar ik wil het vooral allemaal op mij af laten komen. Ik heb er vertrouwen in dat alles goed komt. You ain’t seen the best of me yet! 

Unshakeable belief is the life force of daring dreams.

Wat ik wel 100% weet is dat ik de zoektocht naar wie ik ben, wat ik wil en wat geluk voor mij betekent, met jullie willen delen. The raw & the pure – zoals de mensen die mijn vlogs kijken van mij gewoon zijn. Ik wil jullie meenemen in alles wat ik lees, leer, zie, denk en meemaak. Ik kan jullie nog niet vertellen wat dat allemaal gaat zijn, maar ik hoop dat jullie er ook zin in hebben!!!! 

En meer nog hoop ik dat ik jullie heb mogen inspireren met mijn verhaal. Ik hoop dat anderen hieruit kracht kunnen putten. Niets is ooit onmogelijk. Hoe moeilijk het ook in eerste instantie lijkt.
May you always be the one who notices the little things that make the light pour through, and may they always remind you: there is more to life and there is more to you! Volg je hart in alles wat je doet – it knows the way.

MAAR: eerst gaan we de winkels mooi afsluiten met ongelooflijke kortingen vanaf deze zaterdag!
En daarna plan ik om een reisje te boeken waar ik lekker NIETS ga doen! 

Ik zou het enorm appreciëren als jullie nu even terug naar Instagram gaan en mij laten weten wat jullie denken. Of per mail mag uiteraard ook altijd: laurentine@cloudcatcher.be! Of in real life als je me tegenkomt!

Toch wel met een bang hartje…
Veel liefs,

Laurentine

6 Comments

  • Elien says:

    Ahh Laurentine, uw ondernemingskracht en crazy courage blijken ook maar weer eens uit deze beslissing! Zo benieuwd naar alle next adventures! X

  • Tante Chris says:

    Wouw meisje,ferm👍de wereld ligt aan je voeten,koester ,en volg het zonnetje in je hartje,heel veel geluk in alles wat er op je weg komt,er zijn nog zoveel verhalen te schrijven,,alles komt uiteindelijk goed,poezen weten dat🙄😘

  • Lahn Yzewyn says:

    Wauw… Mond open,
    kippevel all the way.
    Heads up! You go girl 💟

  • Simon says:

    Wow, zot veel respect!
    Weinigen zullen het je nadoen, en knap om er zo open over te zijn.
    Al zo veel om trots op te zijn en nog zoveel dat moet komen.
    You do your thing!

  • Karen says:

    Laurentine,
    Ik volg je nog maar heel pas, sinds deze morgen eigenlijk.
    WAT EEN ROLLERCOASTER!!!
    Ik wil je gewoon 1 ding zeggen: CHAPEAU!!! WAUW!!
    Wees fier op wat je bereikt hebt!

    Voorbeeld voor veel vrouwen en je hebt een wijze en verstandige beslissing genomen voor jezelf!

  • Joyce says:

    Opnieuw: zooooo veel respect voor alles wat je gedaan hebt en ook voor uw beslissing nu! Echt echt dikke chapeau!

Leave a Reply